Given to Fly

Given to Fly...

Zo heet deze weblog. Omdat het soms, heel even voelt alsof ik vleugels heb. Omdat het een geweldig nummer van Pearl Jam is. Maar ook omdat het me doet denken aan een speciaal iemand die me altijd bijstaat, ongeacht welk idioot plan ik nu weer in m'n hoofd gehaald heb. Omdat niets onmogelijk is zolang je er maar in gelooft.

Zware kost?! Valt wel mee......Ik zal jullie hier op de hoogte houden van mijn hardloopavonturen tot aan de start, en hopelijk ook de finish van de Comrades Marathon 2010.

Ik hoor het sommige mensen denken: waarom? Waarom ga je 89km hardlopen, in de hitte, tegen 5 bergen op?! Natuurlijk omdat ik het wil, en weet dat ik het kan. Maar ook omdat ik een vriendin en de vrijwilligersorganisatie waar zij in Zuid-Afrika voor werkt wil helpen. Ik ga dus het komende jaar op zoek naar sponsors die dit idiote plan steunen, en zal jullie ook hiervan op de hoogte houden.

Welkom op Given to Fly...

Léonie

The pretty

Wat doe je als je huis één grote bende is, je leeft uit een rugzak, de McDonalds, toko Sinar Cinta en magnetronmaaltijden je beste vriendjes zijn en je je soms wel eens afvraagt in welke trein je nu eigenlijk weer zit. Juistem: dan weet je dat je goed bezig bent!!! I'm counting my blessings, and again, and again, and again. Blessed with bliss noemen ze het ook wel. Sommigen kennen me als een blonde stuiterbal, en die reputatie maak ik momenteel meer dan waar......

Gisteren was het feest bij Nike, een ambassadorfeestje om de Nike Lunar Elite (zie vorige bericht) te introduceren aan een select groepje Nikefielen. Martine en ik kwamen fashionably te laat binnenrennen maar al snel zagen we Johan en ook Roberto staan temidden van alle andere ambassadors. Allemaal, uhh: mannen! Gewapend met een berg pizzadozen vertrokken al die mannen en 2 blondies naar boven voor een presentatie van Cem en Dennis. Was toch even very freaking cool om naast the Good (Dennis), the Bad (Cem) en the Ugly (Hans) als the Pretty te worden aangekondigd die het Nike Running team komt versterken. Samen met die andere Pretty, Martine, hebben we alle ambassadors verteld over de Be More Ultra-Tour en ze gevraagd om keihard mee te denken en helpen om het tot een mega-groot succes te gaan maken.

Uiteraard wordt er ook nog gelopen, maar het merendeel van de week staat nu toch echt in het teken van de Be More Ultra-Tour. Na een date met iemand die ons onwijs gaat helpen om het draaiboek helemaal af te maken en die de media voor ons gaat belagen werd nog maar eens duidelijk hoeveel we al gedaan hebben, maar ook hoeveel er nog gedaan moet worden. Nogmaals: iedereen die ideetjes heeft, mensen kent die weer mensen kennen die wel mee willen lopen, ludieke acties hebben bedacht of iets anders constructiefs voor ons kunnen doen: mail naar bemore.ultratour@gmail.com. Vergeet je ook vooral niet in te schrijven natuurlijk.

De komende week train ik rustig door en zondag 14 februari is dan eindelijk mijn eerste wedstrijd van 2010. Hoewel, wedstrijd......ik ga er niet weg voor een tijd. Ga gewoon lekker lopen en om me heen kijken. Er lopen zat andere webloggers die ik vast wel van wat gezelschap kan voorzien. Bovendien wacht ons de nobele taak om de flyers voor de Be More Ultra-Tour die Ricoh voor ons gedrukt heeft uit te delen. Schoorl zal groen kleuren. 21 februari is de Midwinter Marathon in Apeldoorn die ik samen met Monique, Martine en Bertus ga lopen en op 28 februari ben ik samen met Martine en een imposant groepje andere lopers in Deventer tijdens de Voorleesmiddag voor Schrijvende Hardlopers. Er zijn nog kaarten beschikbaar via uitgeverij Lopende Zaken. Voor 7,50 kun je de hele middag genieten van inspirerende verhalen van 10 (ultra)lopers. Leuk voor na de weblogloop bij Tiny in Uden.

 

Ik ben Léonie en ik doe Donald Duck na

Ik zal me even voorstellen: ik ben Léonie, 28 jaar en ik loop wel eens hard. Misschien heb je me wel eens gezien bij een wedstrijd, misschien ooit wel eens wat gelezen op m'n blog. De laatste tijd was het een beetje stil, zo stil dat m'n sloffen een stukje hebben geschreven zodat er nog een beetje activiteit was hier. Maar fear not my friends: ze loopt nog steeds. Sterker nog, het jaar is goed begonnen met een maandtotaal van 340.5km. Best aardig, maar dat kan nog veel beter. De eerste wedstrijd is pas op 14 februari, maar het belooft een mega-jaar te worden met de Comrades, la Bouillonnante, de Kustmarathon, de Ardennes Mega-Trail en natuurlijk de Be More Ultra-Tour waarvoor je je inmiddels kan inschrijven via www.bemoreultratour.nl.

En voor al die loopjes moet natuurlijk getraind worden. Jah ook in de sneeuw. Met een hele rij schoenen in m'n kast is er altijd wel een paar bestand tegen het Hollandse weer. De introductie van de Nike Free 5.0 in m'n schoenencollectie ging niet onopgemerkt. Inmiddels heb ik al bijna 200km gelopen op m'n nieuwe vriendjes. Ondanks alle goedbedoelde adviezen om het lopen hierop vooral rustig op te bouwen heb ik er gisteren 40km mee door de sneeuw gebanjerd. En nee: nergens last van. De superlichte schoenen zitten zo lekker dat ik niet kan wachten tot ik de nieuwe telg uit de Nike Lunar familie mag verwelkomen: de Nike LunarElite.

De LunarElite zie je hierboven, is het geen eye-candy?! Met het Flywire bovenwerk en het inmiddels bekende LunarLite foam in de zolen is de Lunar Elite licht, geschikt voor de neutrale en licht overpronerende loper, en een superschoen voor de snellere trainingen maar ook bijvoorbeeld langere wedstrijden. Het Dynamic Support System heeft zich al bewezen in de LunarGlide en is de vervanger van het antipronatie blokje. Corrigeert waar nodig, maar zorgt voor een natuurlijke afwikkeling. De Lunar Elite is nu verkrijgbaar en zeker een aanrader om het voorjaar goed te beginnen.

Over het voorjaar gesproken: de lentekriebels hebben mij al in januari gevonden. Zin om biertjes te drinken op een terras, te lopen in m'n 3/4 tight, lekker lang licht buiten......maar het voorjaar is ook het seizoen van de nieuwe dingen. Nieuwe kleren, huis opnieuw inrichten en een kleurtje op de muur. Bij mij is het voorjaar zelfs al doorgedrongen in m'n carrière, want per 1 maart ga ik full force aan de slag bij THE running company: Nike. Dit is met recht van je hobby je werk maken en ik kan dan ook niet wachten om er te beginnen. Zo zie je maar: ook als het even stil is op Given to Fly zijn er achter de schermen een heleboel dingen aan de gang. Vanaf 14 februari kun je me zelfs weer in het wild tegenkomen dus beware en tot snel!!!   

Op je sloffen

Zeg, heb jij haar recentelijk nog gezien?!

Wie, die blonde?!

Jah, die kleine blonde. Laatste keer dat ik haar zag was ze 1000 dingen tegelijk aan het doen. Ik vroeg nog aan haar: kan ik wat voor je doen. Maar ze had niet eens tijd om me te antwoorden.

Nou, precies! Wat een brutaliteit niet?! Zijn we altijd aardig en geïnteresseerd in wat ze doet, worden we zo aan de kant geschoven, tssssss......

Volgens mij is ze bezig met die Ultra-Tour van 'r. Schijnt een uit de hand gelopen grap te zijn geworden. Niks geen rugzakkie op en in d'r eentje het land door, maar als een soort zwaan-kleef-aan met een hele kudde van die hardlopers achter d'r kont aan. Voor het goede doel, dat dan weer wel. Bovendien had ze het er laatst over dat ze het druk had met dromen verwezenlijken. Lekker vaag allemaal.

Inderdaad, we gaan haar Hippie Smurf noemen. Idealen, blugh. Of Invisible Smurf. Nergens te bekennen. Trouwens, wel relaxed dat we nu gewoon kunnen doen wat we willen. Ik zeg: party in casa di blondie! Wie nodigen we uit?!

Doe maar iedereen die niks met hardlopen doet. Word er niet goed van: welke tijd wil jij lopen, welke schoenen, tepels afplakken of niet, Powerbar, SIS of Herbalife, stelletje loopidioten. Is het je ook opgevallen dat ze het ook nergens anders meer over heeft?!

Yep. En als ze dan al een gaatje heeft zit ze hardloopblogs van anderen te lezen. Zou het dan serieus haar passie zijn?! Zegmaar, wat je wel eens ziet op TV dat iemand iets echt helemaal cool vindt enzo.

Volgens mij wel. Weten we gelijk onze plek weer. Voor de bank, wachtend tot ze weer eens thuis is en met ons komt chillen. Zo slecht hebben we het niet. Best leuk om een paar sloffen te zijn.

Dank-jullie-heel-erg-wel-en-nog-een-beetje

'Jeetje, die gaat veel harder.' 'Ohw, das een echte hardloopster.'

Ik wilde wel even teruglopen om te vertellen dat ook zij, 2 dames in roeivereniging-jacks, goed bezig waren en echte hardloopsters zijn. Als ze het zelf maar geloven. Toch vond ik het ook wel leuk om te horen en besloot door te lopen. Ik was immers bezig aan een tempoloopje. Voor het eerst sinds lange tijd zonder knisperende sneeuw onder m'n schoenen, voor het eerst ook liep ik weer in een aardig tempo sinds m'n snowboard-avontuur in de Franse bergen (lees: een week lang Jupiler en Vin Chaud gaan je toch niet in de koude kleren zitten).

Er zit zo ontzettend veel energie in m'n donder na deze week waarin we de site van de Be More Ultra-Tour gelanceerd hebben dat ik echt stond te springen om naar buiten te gaan. Ik vind het ongelovelijk dat er zo veel mensen zijn die zich belangeloos willen inzetten om van de Be More Ultra-Tour een groot succes te maken. De positieve vibes blijven maar komen. Twitter kleurt inmiddels groen van de supporters met een Be More Twibbon, de inschrijvingen komen binnen, initiatieven van lopers om hun hele atletiekvereniging mee te laten doen, de 5 gastheren en dame die zich een slag in de rondte afstandmeten.nl-en en niet te vergeten het prachtige initiatief van Andre Groot om een van Wilma's kids van een jaar onderwijs te voorzien.

Zomaar een aantal reacties van jullie. Via deze weg wil ik jullie dan ook onwijs bedanken voor alle steun, en we hopen dat we er een groot, megaspetterend feest van gaan maken. Over die 250km maak ik me niet eens druk meer......

Be More Ultra-Tour 2010

3 Lopers- 5 Dagen- 250 Kilometer- 1 Doel

Be More Ultra-Tour 2010

Wat begon als een idee van Léonie om in haar eentje 250km door Nederland te lopen is uitgegroeid tot een groots evenement met een waardige afsluiting in de vorm van een benefietfeest bij Nike HQ in Hilversum op zondag 28 maart. Martine, Pieter en Léonie hebben zich in November 2009 gecommiteerd aan dit project. Nu is het tijd voor actie, keiharde actie!

Na 2 maanden van voorbereiden zijn afgelopen maandag de definitieve afspraken vastgelegd omtrent de Be More Ultra-Tour. Martine, Pieter en Léonie waren op bezoek bij Nike HQ in Hilversum om de sponsoring van deze eenmalige etappe-loop voor het goede doel te bespreken en het overtrof hun stoutste dromen.

De energie bruist en borrelt in ons. Met 4 hardloopgekken (Cem Tanyeri incluis) bij elkaar borrelden er tijdens de brainstormsessie bij Nike HQ veel mooie plannen en ideëen op. We zijn druk bezig om dit nu om te zetten in daden. De Be More Ultra-Tour website is bijna klaar. Daar kun je binnenkort alle informatie vinden over de route, Be More, sponsoring, de lopers en het knallende benefietfeest ter afsluiting.

Maar we willen toch alvast wat informatie lanceren: gewoon omdat we te opgewonden zijn om het voor ons te houden. Ok, ook om jullie alvast de kans te geven om een mooi plekje in jullie agenda's vrij te houden om mee te lopen of te feesten.

De route zal zo groen mogelijk zijn en wordt met zorg samengesteld door onderstaande webloggers

wo 24 maart start om 10.30 uur in Zwolle (Gastheer Kees van de Wetering)

do 25 maart start om 17.00 uur in Heemskerk (Strand etappe, gastheer Rinus van der Wal)

vr 26 maart start om 10.30 uur in Apeldoorn (Gastvrouw Petra Schoon)

za 27 maart start om 10.30 uur in Uden (Gastheer Tiny Raijmakers)

zo 28 maart start om 10.30 uur in Alphen a/d Rijn (Gastheer Ronald Meijer)

De finish zal plaatsvinden op de atletiekbaan van Nike HQ met zoals gezegd een aansluitend benefietfeest vanaf 18.00 uur.

Lopers die een etappe of een deel ervan mee willen lopen betalen afhankelijk van de lengte € 15, € 20 of € 50. Doneer je € 50 of meer dan krijg je een uniek Nike Be More Ultra-Tour hardloopshirt. Onderweg wordt je in de watten gelegd door onze vrijwilligers die je van sportdrank en een functionele bidon voorzien.

Elk dubbeltje wat we ophalen komt ten goede aan Be More: heel concreet betekent het dat al het geld wordt gebruikt om de schoolkosten van de 50 kids bij Mother of Peace te bekostigen. Het kost € 600 per kind per jaar, dus laten we er met z'n allen voor zorgen dat we zoveel mogelijk kinderen een kans bieden op een mooie toekomst. We rekenen op jullie steun en deelname zodat de Be More Ultra-Tour de boeken in gaat als een geslaagde super-actie.

Namens Martine, Pieter en Léonie: spread the word en alvast heel erg bedankt!

Mooi blauw is niet lelijk......

Wat doe je als Egmond niet doorgaat?! Dan ga je op pad met de bekendste Hardlopende Weblogger van Nederland omdat hij a)net zo gek is als ik b)zijn schema omgooit als ware het een glas en c)het gewoon supergezellig is. Na een oneerbaar voorstel via Twitter op zaterdagavond heb ik dus vol overtuiging JA gezegd op Ronald's plan om naar Amsterdam te komen voor zijn duurloop van 30km. Na een klein beetje onderhandelen (ik was van plan om er 40km van te maken) zijn we dan ook tot een compromis van 35km gekomen.

Zo rond 8:30 stond RR voor m'n deur in Neerlands duurste parkeerplaats: de binnenstad van Amsterdam. 2 straten verderop is het gratis parkeren op zondag, dus hebben we zijn bolide daar gestald en zijn we rond 9.00 op pad gegaan gewapend met gels, Herbalife, water en een ontvoerde-schapen-Buff. Ga zelf maar aan RR vragen hoe dat verhaal in elkaar steekt......Nougoed, als een ware gids had ik al snel de smaak te pakken en zijn we langs het Gerechtsgebouw, de verzakte huizen bij de Vijzelgracht, de Magere Brug, de Amstel en Artis gelopen op weg naar het Ijsselmeer. Inmiddels sneeuwde het, en ik kon aan de richting van de vlokken zien dat we op de heenweg de wind vol tegen zouden hebben. Altijd beter dan op de terugweg, dus hupsekee: de dijk op richting Uitdam.

Het is geen moment stil geweest in het doorgaans stille en verlaten gebied. De beestjes die hier wonen zullen wel gedacht hebben: wat zijn DAT voor herrieschoppers?! Evenals de mensen overigens......Na Uitdam hadden we de wind in de rug, en zo zijn we via de polder teruggelopen naar Amsterdam Noord. Klein stukje door de bewoonde wereld en dan met het pontje over het Ij naar Amsterdam Centraal. Normaalgesproken loop ik netjes om het station heen, maar voor de verandering zijn we a la Amersfoort dwars door de stationshal gelopen om er aan de andere kant weer uit te komen. Het laatste stukje naar huis werd weer een stukje sightseeing met de rode lichtjes, de Westerkerk, het Anne Frankhuis en uiteindelijk m'n besneeuwde voortuintje. Het viel RR met name op dat ik alle kroegen en coffeeshops wist te benoemen, ik onthoud me van ieder commentaar =P

Exact 3:30 nadat we waren vertrokken en 35.27km verder zaten 2 tevreden smurfjes (want het is inderdaad wel verdacht die 2 blauwe jasjes) aan de warme chocolademelk met krentenbollen. Het was niet alleen een supermooi loopje, maar ik heb me bovendien weer ernstig vermaakt met RR. De uitnodiging om binnenkort Alphen onveilig te maken neem ik dan ook heel graag aan, maar ik gok dat er een heel legioen hardlopers op zo'n uitnodiging zit te wachten om met koning weblog op pad te gaan. Ik kan ze geen ongelijk geven......Hier het filmpje met de sfeerbeelden van ons Anctarctische tochtje met dank aan de immer coole en supergezellige RR.

Weapons of choice

De agenda raakt gevuld. Keuzes worden gemaakt. Wat is de focus? Waar ga ik los en waar loop ik relaxed? Ga ik onbevangen elke strijd in of ga ik doelgerichter te werk? Schemaloos blondje zkt. schema om zich soms aan te houden. Het is tijd voor actie!!!

Het komende jaar ga ik de strijd aan. Met mezelf, met de klok en met het meetlint. De eerste keer dat ik mezelf echt tegenkwam was in Winschoten vorig jaar. Duizend doden ben ik gestorven onderweg, al het geloof dat ik het ging halen verloren......bijna. Ik heb gelachen om mezelf, serieuze gesprekken gehad met mezelf. Ik heb mezelf beter leren kennen na die interne dialogen en heb er veel van geleerd. Onder andere dat ik een voorspellingsschijterd ben. Ik hou er niet van uitspraken te doen over eindtijden omdat ik nooit doelgericht train maar eigenlijk maar een beetje aankloot. 'Wat?! Blondie heeft geen schema?!' Nope, blondie heeft geen schema......

Maar 2010 wordt anders. Ze gaat uitspraken doen over tijden en doelstellingen en er eens gericht voor trainen. Ik gooi het in de groep: 3:15 in Rotterdam, een 1e of 2e plaats op het NK in Winschoten en een podiumplek bij de Marathon Zeeland. 10km binnen 41 minuten, de halve binnen 1:30 en de Comrades binnen 9 uur. Zo, dat is eruit......Daartussendoor ga ik genieten. Genieten van een aantal ultra-trails en andere mooie loopjes.

Ik ga de strijd niet alleen aan. Er staan 5 paar schoenen en een paar stapels supercomfortabele hardloopkleren paraat om me snel, warm en droog naar elke finish te loodsen. Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik fan ben van Nike, en zojuist is m'n collectie aangevuld met een thermoshirt wat in Egmond uitkomst gaat bieden, 2 supermooie running shirts, een (smurfenblauw) windjack, een lange tight en de Nike Free 5.0. Buiten het feit dat deze superlichte schoenen eruit zien om in je kast te zetten en er de hele dag naar te kijken lopen ze ook nog eens superlekker. Ze vallen in de groep schoenen die het barefoot lopen benadert. Door de groeven in de zool wikkelt deze zich af alsof je zonder schoenen loopt, en de upper is minimaal zodat je echt het idee hebt niets aan te hebben.

De filosofie achter de Nike Free (ook verkrijgbaar in de versies 3.0 en 7.0) is dat je spieren in je voeten en benen aanspreekt die normaal door de dikke zolen, kooiconstructies en schokdempers niet gebruikt worden. Natural motion, lopen zoals het bedoeld is. De uitdaging zit hem erin het lopen op de Nike Free 5.0 rustig op te bouwen, iets wat normaal niet in m'n vocabulaire voorkomt. Maar aangezien ik hierboven de schokkende bekentenis heb gedaan dat ik wellicht iets gestructureerder en serieuzer te werk ga lijkt dit me een goede gelegenheid voor een toelatingsexamen tot het jaar waarin ik hard, keihard ga strijden en genieten. Tell me I'm not an athlete......      

Lopen is het nieuwe smurfen

"Een smurf is klein, drie appels hoog, blauw van kleur, draagt een witte broek met uitfloepend staartje en een slappe witte puntmuts. Het meest kenmerkende is dat een smurf in zijn taalgebruik de meeste zelfstandige naamwoorden en werkwoorden vervangt door de woorden smurf en smurfen, de zogenaamde smurfentaal. Hun leider is de Grote Smurf, herkenbaar aan zijn rode muts en baard. Hij is ook degene die, dankzij zijn wijsheid en toverkunst, de andere- niet zo snuggere- smurfen redt als die weer eens in moeilijkheden komen." (Bron: Wikipedia)

Vervang smurf nou eens met loper en je hebt een zeer waarheidsgetrouwe weergave van het rare volkje dat Hardlopende Webloggers heet. Een Hardlopende Weblogger is variabel in lengte, na een wedstrijd of training meestal rood van kleur, draagt een wit shirt met de eigen URL op de rug en alles van een slappe witte puntmuts tot kerstlichtjes. Het meest kenmerkende is dat een Hardlopende Weblogger in zijn taalgebruik de meeste zelfstandige naamwoorden en werkwoorden vervangt door de woorden loop en loper, de zogenaamde hardlooptaal. Hun leider is Running Ronald, herkenbaar aan zijn eeuwige enthousiasme, snelle tijden en drukbezochte weblog. Hij is ook degene die, dankzij snelheid en ervaring, soms samen met andere Hardlopende Webloggers, andere- niet zo snelle- Hardlopende Webloggers helpt als die weer eens een snelle tijd willen lopen.

De namen die Peyo voor zijn smurfjes bedacht zijn inmiddels wel wat achterhaald. Grote Smurf, Brilsmurf, Potige Smurf, Luilak Smurf, Smurfin......Ik denk dat het goed is om wat nieuwe namen aan het arsenaal toe te voegen om al die verschillende Hardlopende Webloggers te kunnen typeren. Neem nu alleen al het feit dat er maar één Smurfin is. Hardlopende Webloggin klinkt toch niet. We hebben tenslotte een Trail Smurfin, Ultra Smurfin, Ijzeren Smurfin, Nike Smurfin en ga zo nog maar even door.

De smurfen wonen met elkaar, exact 101, in hun dorp, bestaande uit grote holle paddenstoelen. Ze plukken de hele dag door Smurfbessen en beleven regelmatig een spannend avontuur. Een commune is er nog niet (het Léonie van den Haak plein zou zich er wel perfect voor lenen overigens) maar als je de weblogs ziet als virtuele huisjes wonen we toch stiekum heel dicht bij elkaar. We komen bij elkaar op visite, houden alle PRs bij. Een moderne vorm van sociale controle. Koolhydraten staan dagelijks op het menu, dit in plaats van de tamelijk onnuttige Smurfbessen. De Smurf heeft zich geëvolueerd tot een modern volkje met aangepaste eetgewoontes en dito habitat. De avonturen die ze beleven zijn groots: van stadse avonturen tot trails tot bergtochten van ultra-afstand. Meestal zoeken de Hardlopende Webloggers elkaar wel even op voor de start en na de finish van het avontuur, soms zelfs tijdens.

Maar er ligt altijd een gevaar op de loer: Gargamel oftewel de Man met de Hamer. Keer op keer probeert hij de Hardlopende Webloggers het leven (letterlijk) zuur te maken. Hij zal ons krijgen, al is het het laatste wat 'ie doet. Hoewel het soms lijkt alsof zijn missie geslaagd is zegevieren de Hardlopende Webloggers telkens weer met nieuwe PRs, mooie wedstrijden en heerlijke trainingen. Gargamel kan ons dan wel lichamelijk raken, maar de Hardlopende Webloggers hebben een ijzeren wil die sterker is dan de hamer.

Back in town, ready to rumble

Zon, regen, sneeuw, storm, poeder, ijs, blauw, rood, zwart, off-piste, vin chaud, Kronenbourg, slepen, stoeltjes, cabine, raclette, la vache qui rit, champagne, vuurwerk, dronken Engelsen, voordringende Franzosen en de onvermijdelijke McDonalds op de terugweg......het was een mooi weekje in Tignes en Val d'Isère. Hoewel de vooruitzichten niet al te best waren is er een aardige laag verse sneeuw gevallen zodat m'n Burton Feelgood heerlijk door de poeder kon scheuren. Aangezien het feestje in la Folie Douce ook wel weer errug leuk was moest ik wel 2 keer in het donker terug naar het chalet snowboarden, maar ik heb de ravijnen vakkundig weten te ontwijken. En voor je het weet is het dan ineens 2010. Voor iedereen die ik nog niet gesproken heb: een heel, heel mooi en happy new year!!!

De overgang van de Franse naar de Nederlandse sneeuw is leuk, maar uitgevallen bussen en afgelaste hardloopwedstrijden zijn zo 2009. Ook vormbehoud, misschien is dat zelfs wel enorm 2008......Vanmorgen had ik het plan om 22km te gaan lopen door het zonnige Amsterdam (het oorspronkelijke plan was 40km maar jah lieve mensen: ergens zit nog een sprankje gezond verstand) maar na 10km was ik net zo leeg als de batterij van m'n Polar. Zou het komen door de lange dagen in de sneeuw, of toch door die paar vin chauds en Kronenbourgs?! Vast de combinatie. Hoe dan ook, ik ben er weer en heb een paar mooie ontdekkingen gedaan.

Bjorn smste me vandeweek al dat ik samen met Ronald het WMK2009 heb gewonnen in de categorie 'beste marathonverslag' which is of course supercool!!! Als een ware Idol met de X-Factor van een Popstar wil ik jullie dan ook onwijs bedanken voor het stemmen. Nummer 67 is de plek die ik heb bemachtigd in de nationale marathonranglijst bij de dames. Dat betekent dat ik 1002 dames achter me heb gelaten; dat zijn er best een boel. 3e ben ik geworden in de 100km ranglijst. Geen enorme prestatie aangezien er maar 3 dames zijn die het gehaald hebben, maar het stukje op Ultraplatform over de prestaties en tijden van zowel de mannen als de vrouwen is wel heel erg lauw hoor. At least we did it, dat kunnen al die andere mannen en vrouwen niet zeggen. Nog een getalletje: 888. Dat is mijn startnummer bij de Zeeuwse Kustmarathon. Meteen schoot door m'n hoofd dat ze me beter nummer 666 hadden kunnen geven, want ik heb duivelse plannen. I'm the root of all that's evil but you can call me Léonie.

Toch stiekum dus een paar lijstjes op Given to Fly terechtgekomen. Onvermijdelijke dingen zijn het ook. 2010 is begonnen, en het belooft een topjaar te gaan worden met veel, heel veel kilometers, webloggersmeetings, de Be More Ultra-Tour (inschrijvingen openen halverwege deze maand!!!), de Comrades in Zuid-Afrika, la Bouilonnante, de Ardennes Mega-Trail, het Nederlands Kampioenschap in Rotterdam, de voorleesdag voor schrijvende hardlopers, trainen door weer en wind, nieuwe gepassioneerde hardlopers ontmoeten, voeding nog beter afstemmen, poging 2 in Winschoten wellicht......Iedereen onwijs bedankt voor alle leuke reacties en ontmoetingen afgelopen jaar, en ik hoop in 2010 nog heel veel meer van jullie te zien, horen en lezen. Ik schrijf en loop gestaag door.   

Ben effe weg......

Naast hardlopen heb ik nog een andere hele grote hobby die, ondanks de sneeuw van de afgelopen week, niet echt lekker beoefend kan worden in dit vlakke landje. Daarom ben ik elk jaar 1, 2 soms wel 3 keer effe weg. Naar Oostenrijk of Frankrijk. Hopelijk ook nog wel eens Canada......Dit keer is het Frankrijk geworden. Gelukkig is daar het après skien ook aardig ontwikkeld de laatste jaren en hoef je niet meer in een stoffige bistro bij te komen van een dagje keihard pistes rippen en poeder zoeken. De vin chaud zal rijkelijk vloeien deze week, la vache qui rit eten tot het m'n oren uitkomt. Feesten bij de verbindingslift tussen Val d'Isère en Tignes (niet de laatste lift missen!!!) en de dam waar een grote tekening van Rocky Balboa op staat nog maar eens van dichtbij bekijken. Voor wie nog steeds geen idee heeft: ik ben aan het snowboarden komende week. De Salomon's gaan mee voor je-weet-maar-nooit maar in principe ga ik een weekje ongegeneerd genieten, in 2010 zal er wel weer genoeg gelopen gaan worden.

Lieve mensen: jingle all the way, want dat doe ik ook. Niet te veel eten want dat zit in de weg bij het lopen. Las een intervaltraining tussen de knallende matten in met oud&nieuw en vergeet niet ook een beetje te genieten. Tot in 2010!!!

Lijstjestijd

De beste *vul maar in* van 2009. Nederland mijmert, kijkt terug op TV momenten, kiest de beste oliebollenkraam, met knallende kurken straks het nieuwe jaar in......Alles wat me afgelopen jaar al niet boeide komt nog eens voorbij. Het is lijstjestijd. Zucht.

Terugkijken is zinloos als je vergeet naar de toekomst te kijken. De keuzes die je maakt zijn onbewust toch wel gebaseerd op eerdere ervaringen. Et voila: vergeet wat er vooraf ging en doe eens gek. Liep je vorig jaar kotsend de 100km uit in een tijd die je op geen enkel lijstje met (inter)nationale allure terug zal vinden, doe het dan gewoon in 2010 nog een keer en dan sneller. Alles wat niet op je lijstje 'mooiste dingen van 2009' voorkomt ga je in 2010 doen. Ben je niet van de ultra-afstanden?! Geen probleem: schrijf je in voor een prutrace. Staat een reis naar *vul maar in* al jaren op het verkeerde oftewel 'to do' lijstje, ga NU op zoek naar tickets, dien morgen je vakantie in bij de baas en ga. Doe het.

Mensen zeggen wel eens tegen me: ja maar jij hebt makkelijk lullen. Je doet maar wat je wil, loopt marathons alsof het rondjes om de kerk zijn, bent bovendien nog jong. Ik heb hier maar 1 ding op te zeggen: ik maak mijn eigen leven. Niks nieuws hoor, Erasmus wist er ook alles van. Ik heb geen tijd om lijstjes te maken over 2009, ik ben druk bezig met mijn lijstje voor 2010. Er staat al zoveel op, maar er is ook plaats voor zoveel meer. En voor iedereen die denkt dat het me aan komt waaien: you guessed wrong. Ook ik train me uit de naad voor mijn wedstrijden, ook ik kijk wel eens naar m'n wekker en vraag me af waarom ik in godsnaam om 6 uur 's ochtends ga hardlopen. Toch doe ik het, en man wat geeft het een goed gevoel......

Zo rond kerst en oud&nieuw lijkt Nederland massaal aan melancholie te lijden. Zorg er liever voor dat je altijd bewust leeft en dat doet waar je blij van wordt. Ok, sommige dingen moeten nu eenmaal gebeuren. Ik heb een oprechte bloedhekel aan afwassen maar zolang ik heb besloten dat mijn huis te klein is voor een afwasmachine doe ik het. Dan maar met een muziekje ter afleiding. Vouw een vliegtuigje van je 'best of 2009' lijstje en ga genieten. Van alle mooie loopjes die er zijn, van de trainingen ernaar toe. Dat oude PR lijstje mag niet te lang onveranderd blijven. Laat jezelf niet in slaap sussen door herhaling, maar jaag je dromen na. Alvast merry X-mas en een heel, heeeeeel mooi 2010.   

En soms loopt ze wel......

 

Samen met een heleboel andere Hardlopende Webloggers. Sommigen had ik zondag in Spijkenisse nog gezien (Ronald, Hans, Jacqueline, Bjorn) en anderen alweer een tijdje niet (John, Broeder Richard, Ruud, Maurice, Andrea, Patricia, Petra, Monique, Pim, Koen, Gert, Claudia, Ton, Rik, Ilonka, Falco, Vincent) In de sportzaal in Linschoten was het een komen en gaan van leden van wat inmiddels als een sekte wordt aangeduid. Er waren vandaag 3 afstanden: de 21.1km, de 10km en de 2 uur durende foto-sessie. Ik gok dat deelnemers van het laatste onderdeel het zwaarder hadden dan de rest, zo getuigde het bibberende bontmutsje met fototoestel Andrea.

Mijn opdracht vandaag was simpel: John, Gerard en Ruud naar de 1:45 loodsen op de 21.1km. Al snel sloten ook Broeder Richard en Frank aan, en was er nog hulp-haas Maurice. Ik moet nog veel leren, want al snel na de start liepen we op een schema 1:40. John, Gerard en Broeder Richard lieten ons even gaan, en tot ruim 10km (47 minuten) liep ik met Ruud en Frank voor een supermooie eindtijd. Rond 11km kwam Maurice met Broeder Richard aansluiten en besloot ik John en Gerard op te gaan halen. Aangezien Gerard in Spijkenisse al een vet PR had gelopen en John z'n been even niet meewerkte hadden zij me harder nodig dan de snellerds vooraan dacht ik, dus zo liep ik met John de rest van de 21.1km uit. Gerard vond het wel prima: dat PR was er al dus hij heeft 'm lekker uitgelopen binnen de 1:45. John had wat last van z'n been maar liep kilometers van 4:45/4:50 en kon z'n PR dik gaan verbeteren. Tanden op elkaar en doorlopen, en dat heeft hij ook supergoed gedaan: na 1:41:10 liepen we hand in hand de finish over!

Het sneeuwde PR's vandaag: Ronald, Rik, Petra, Gert, Broeder Richard en John mogen een nieuwe notitie maken in de PR lijst. Na de finish was het koud, heeeeeel erg koud, dus snel weer naar binnen en richting het huis van John en Ans waar de megalekkere chillbank en heerlijk eten op ons stonden te wachten. Het was supergezellig met alle sekteleden en wil namens iedereen John en Ans onwijs bedanken voor de afterparty: you're the best!!! Een zeer geslaagde dag dus vandaag, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, dus morgen staat er een lekker lange, langzame duurloop van 40km op het programma. Waarschijnlijk de laatste voor de kerst......

En zo liep ik vanmorgen met 3 lagen thermokleren, Herbalife en heet water in m'n Salomon tas (mij krijgen ze niet gek met een beetje sneeuw) door het witte Amsterdam richting Ijsselmeer. Het was supergaaf om verse sneeuw onder je schoenen te voelen en de uitzichten waren zo mogelijk nog mooier. Richting Uitdam sneeuwde het wel, maar had ik de wind in m'n rug. Later kreeg ik 'm echter recht van voren en begon het ook harder te sneeuwen. Ik zag niks meer, maar liep nog steeds te genieten over de uitgestorven besneeuwde paadjes. Niet 1 andere hardloper ben ik tegengekomen vandaag, het was alsof ik even alleen op de witte wereld was. En daarom doe ik dit soort dingen dus: een geweldig gevoel!

Soms loopt ze niet......

Dan heeft ze het druk met andere dingen. Met het lezen van de geweldige reacties op m'n vorige bericht. Druk met de drang om te lopen even onderdrukken in het kader van een goed herstel. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik geen greintje last had van Spijkenisse. Geen spierpijn, geen mega-honger zoals normaal. En dan niet lopen: hel! Inmiddels heb ik de eerste besneeuwde 20km weer afgelegd, en nu snap ik ook waarom ik dus eventjes rustig aan moest doen: niet vooruit te branden. Pap, geen benen.

Ik ben hard aan het oefenen op het beantwoorden van de vraag: wat is je beste marathontijd tot nu toe?! Ik geloof er nog steeds niks van dat ik 3:21:25 mag antwoorden. Somebody pinch me......Ook in het kader van de cold turkey was gisteren het kerstfeest van m'n werk. Het thema: a tribute to Michael Jackson. Zoals met meer dingen vond ik MJ maar stom. Ik was voor Madonna. Maar toen ik doorhad dat iedereen Madonna ook goed vond was ook zij stom. The story of my life. Bovendien vond ik Madonna meer aansluiten op het kerst-gevoel dus stond ik gisteren gewapend met petticoat, visnethandschoentjes, veel te veel armandjes een een shirt met de quote 'Italians do it Better' tussen de MJ's, de Thriller-characters en de plastisch chirurgen. Ook MJ's boekhouder was er, vrij vertaald: iemand die geen moeite had genomen zijn kantoorkloffie in te ruilen voor een thema-outfit.

Soms loopt ze dus niet. Maar lang duurt het nooit. Morgen staat de Linschotenloop op het programma, wilde plannen worden gemaakt voor in het nieuwe jaar. Eén van die plannen is de Ardennes Mega-Trail, 80km met 4000 hoogtemeters ergens in België. Supergaaf, dat wordt een Chevy volgeladen met die-hard ultralopers. Ik hoop dat ik rond april wel geloof dat ik afgelopen zondag echt na 3:21:25 over die finish kwam zeilen, en ga in Rotterdam een heel erg ambitieus plannetje ten uitvoer proberen te brengen. 3 uur en 15 minuten. En nee, dat doe ik niet alleen maar met Maaike, Pieter en stiekum ving ik ook van Kees op dat hij mee wil in het treintje. Als ik het nu zie staan denk ik dat ik gek geworden ben.

Morgen loopt ze weer. Mits de Linschotenloop doorgaat, want er doen wat geruchten de ronde dat het parcours te slecht is. We gaan het zien en beleven. 1 ding is zeker: de afterparty bij John wordt erg gezellig, dus ik ga extra hard m'n best doen om hem, Gerard en Ruud naar een mooie tijd te hazen. Als ze nog durven natuurlijk......

RR+R=PR

   

Voordat ik het over mezelf ga hebben hier wil ik graag dat je NU naar de weblogs van Ronald en Richard gaat en ze daar een welgemeende, onvolprezen staande of zittende ovatie geeft. Deze 2 kanjers hebben me 42.2km lang uit de wind gehouden, drinken en gels voor me aangegeven, me moed ingepraat, grapjes gemaakt, een retesnel tempo aangehouden en me een PR bezorgd waar ik echt a-me-never-nooit-niet over had durven dromen. Heb je het gedaan?! Jah?! Ok, mooi zo: ze hebben het meer dan dik verdiend!!! Thanks toppers!!!

En dan nu, de keiharde cijfers: mijn oude PR stond al sinds Rotterdam 2008 op 3:41:29. Een aantal pogingen om dit te verbeteren afgelopen jaar liepen op niks uit. Het overmoedige doel van vandaag: onder de 3:30. En echt waar: met 3:29:59 zou ik echt joekeloeres blij zijn. Bij de finish stond er echter 3:21:25 op de klokken......just imagine hoe blij ik dan nu ben =D Het plan was om samen met mede-konijntje Martine achter de tophazen Ronald, Richard, Jan en Hans te blijven lopen. Gewoon volgen die kontjes, dan kom je vanzelf bij de finish. Bij de start stonden we dan ook gezellig met z'n zessen, maar niet veel later liep ik zoals gewoonlijk weer eens veel te hard. Verwoede pogingen van Ronald om me een beetje in te dammen leverden niets op: ik voelde me supergoed en een tempo van 4:45 kon ik redelijk makkelijk vasthouden. En zo liepen daar dus ineens 2 haasjes, een konijntje en een warm ingepakte mammie op een fiets met alle gels en drankjes aan haar stuur door het weidse landschap in en rondom Spijkenisse.

'Mam?!' Jah meisje......'Ik vind je vet lief! Straks ga ik het wel uiten......nu moettik lopen en m'n mond houden.'

De eerste kilometers checkte ik telkens hoe hard we liepen, maar na een tijdje ben ik ermee opgehouden. We liepen onwijs goed en haas&co liepen als een Zwitsers uurwerk. Pas na 21.1km keek ik stiekum even op m'n horloge of we nog wel binnen de 1:45 zaten, en jahwel hoor: exact 1:40. Nog even doorlopen en dan zou er wel een nieuw PR op de 30km inzitten toch?!

POOOEEEP!!! Hoorde ik Ronald om de zoveel kilometer roepen als er weer een berg paardenkak lag. Richard slalomde elke 5km naar de drankpost om me van een bekertje water te voorzien terwijl die arme man zijn eigen SIS gelletjes vergeten was en dus op helemaal niets heeft gelopen. Daarbij viel het Ronald op dat de naad over Richard's kont scheef liep en dat leverde zijns inziens een vreemd beeld op. Waar je het al niet over hebt tijdens het lopen......Ik hield wijselijk m'n mond. Ik was geinstrueerd for once in my life niet zoveel te praten. Lastig hoor!

Rond de 25km zei Richard dat hij een dame zag lopen een paar 100 meter voor ons. Het zal wel, dacht ik, maar toen bleek dat ze het wel lastig had konden we het gat toch redelijk snel dichtlopen. Gemeen als ik ben sommeerde ik m'n hazen om even een tijdje vlak achter haar te blijven lopen, en bij de drankpost konden we makkelijk erop en erover. Wow: ik liep op de 2e plek!!! De 30km ging in 2:22:11. Een verbetering van maar liefst 6:44 minuten. Nog geen 5km later hadden we ook de eerste dame in het vizier......Het moest toch niet veel gekker worden! Mieke van Daventria liep met haar trainer en we zijn haar tot op 40 meter genaderd, maar ook zij had een goede laatste paar kilometers in de benen. Later bleek dat dat kwam omdat ze onze hete adem in haar nek voelde......toch een mooi compliment van zo'n snelle dame!

Hand in hand liepen Ronald, Richard en ik de finish over: een dik vet PR en een geweldige ervaring rijker. Zonder hun hulp en mammie's bevoorrading was dit zeker niet gelukt, dus onwijs bedankt allemaal!!!

Hoe het met Martine ging wist ik op dat moment niet. Maar al snel was Ingrid er die vertelde dat ze hartstikke goed liep en ze ook zeker een dik PR zou lopen. Na 3:33 kwam ze dan ook met haar eigen tophazen Jan en Hans de finish over. Geweldig gedaan en onwijs gefeliciteerd natuurlijk. Er waren nog meer PR's vandaag: Gerard besloot niet te wachten met zijn PR poging op de halve marathon en liep een supermooie 1:43. Ook Pim liep samen met haas Rinus een PR op de hele: 4:37. Er waren nog veel meer webloggers: Bjorn, Hans&Anita, Jacqueline, Gert-Jan, Mo, John&Ans, Mike, Andy......het was echt supergezellig en allemaal onwijs bedankt voor de felicitaties!!! Foto's zie ik graag tegemoet via giventoflyblog@gmail.com, dan zal ik ze hier allemaal posten. Nu ga ik heerlijk nagenieten van deze geweldige dag!

Kijk ook op Losse Veter voor een verslag van de Spijkenisse Marathon door Bjorn Paree.

PR Checklist

De P van......

Wat kan een mens toch met rare dingen bezig zijn tijdens het hardlopen. Vanmorgen liep ik om 6 uur m'n deur uit, in het Pikkedonker op weg naar m'n werk. De route kan ik inmiddels dromen, van elk takje weet ik hoe laag het hangt en of ik dientengevolge moet bukken, en er zijn zelfs een paar constante factoren die me soms wel en soms niet (foei!) begroeten zoals de kogelfietsmeneer en een paar wielrenners die net als ik aan het forensen zijn. De Paniek sloeg even toe toen ik er na 5 minuten achterkwam dat ik m'n Portemonnee was vergeten, dus omkeren en van de gelegenheid gebruik maken een korte interval in te lassen.

Toen ik eenmaal op het fietspad langs de Haarlemmerweg liep kwam ik in een rare flow. Zo eentje waarvan je niet doorhebt dat je erin zit tot je er weer uitgebonjourd word. Tijdens die paar minuten kwamen er allemaal woorden op bezoek in m'n hoofd. Allemaal woorden met een P. Het begon uiteraard met PR. Gevreesde en geliefde term. Prachtig als het lukt, de wereld vergaat even als het niet lukt. Je traint je helemaal de Pleures om het maar te halen binnen de door jezelf vastgestelde limiet. Ook een raar iets heh, jezelf zulke doelen stellen?! Podium kwam toen even langs. Eén keer heb ik er op mogen staan: tijdens de Midzomernachtcross 2009. Geweldig om mee te maken, maar hoogst onhaalbaar in Spijkenisse. Snel heb ik dat woord dus weer uit m'n hoofd gezet.

Inmiddels is duidelijk dat er ongeveer 21 webloggers acte de Présence geven in Spijk, waaronder ook een select groepje exquise Pacers. De namen zijn inmiddels bekend: Jan, Ronald, Richard en Hans. Maurice moet helaas afhaken vanwege een mank Poot en wordt (hoewel hij er heel verstandig aan doet) zeker gemist. Het hele Pokke-eind zijn we dus verzekerd van goed en snel gezelschap, en de uitdaging ligt misschien meer in het niet Praten als een stelletje wijven dan in het tempo van 12 km/uur vasthouden. Dat we heel veel Pret gaan hebben staat vast, alleen moeten we dat hoofddoel niet vergeten; PR!!!

Plan de campagne moet zijn om niet te hard van start te gaan, kwebbel dicht te houden, linker en rechterbeen afwisselend naar voren plaatsen en dan met 2 handjes in de lucht de finish over gaan. Pas als dat gelukt is kunnen we spreken van een geslaagde Poging en zal het Pils rijkelijk vloeien na afloop. Aan het Publiek gaat het zeker niet liggen, want zowel Ingrid als mama fietsen gezellig mee. Ohwneej, niet gezellig: eerst Presteren en dan pas gezellig doen......Zie je nou hoe het in m'n systeem zit?! Poeh heej, ik begin toch wel een beetje zenuwachtig te worden en voel nu ook zeker de Pressure. Gelukkig houdt m'n flow hier op en kan ik weer fijn verdergaan met fietsers ontwijken, nieuwe takjes ontdekken en me afvragen waarom die kogelfietsmeneer toch zo stoicijns geen gedag zegt. Ik zal er nooit achterkomen, maar of dat erg is......

Heerlijk avondje is gekomen......

Terwijl half Nederland zich vol zit te proppen met pepernoten, speculaas en warme chocolademelk, vol spanning de mooi ingepakte cadeautjes van het papier ontdoet en vervolgens een welgemeende 'oh, dank u Sinterklaasje' uitspreekt is ook bij mij het heerlijk avondje gekomen. En weet je wat ik voor een cadeautje heb gekregen?! Een hele avond NIKS doen. Hoe blij ik daarmee ben?! Superhuman ongeloveloos blij!!! Om alvast in the mood te komen ben ik vanmorgen pas vlak voor de middag m'n bed uit gekropen, heb ik asociaal lang Super Mario gespeeld, heb ik slechts 10.5km hardgelopen en lig ik inmiddels alweer languit op de bank onder m'n dekentje. Bij dezen wil ik dan ook mezelf heel erg bedanken voor deze nu al legendarische dag!

Het is welgeteld niet meer te achterhalen hoe lang het geleden is dat ik een chilldag heb ingelast: er is altijd wel iets te doen, meestal zelfs 100 dingen op 1 dag. Keuzes maken is niet aan mij besteed, en voor ik het weet ren ik het hele weekend van de ene naar de andere verplichting die ik mezelf meestal heb opgelegd. Lastig hoor, mij zijn hihi......Op hardloopgebied is er deze week maar weinig gebeurd. Terwijl ik zondag na Olne-Spa-Olne nog heel stoer riep dat ik nergens last van had moest ik maandag toch even mijn meerdere erkennen in m'n volgelopen bovenbenen. Vooral trappetjes af hadden ze zo hun eigen ideeen over hoe dat te doen. Ach, zo hadden de reizigers op Amsterdam en Haarlem CS ook wat te lachen op hun maandagochtend. Met het oog op Spijkenisse had ik ook alles behalve haast om weer lange stukken te gaan lopen, en zo kwam het dat ik deze week 'slechts' 60km ga afwerken. 40km ervan heb ik donderdag, vrijdag en vandaag al gelopen, morgen volgt de laatste 20km.

Donderdag liep ik heel rustig m'n 10.5km rondje via de Amstel over de Nassaukade, via het Vondelpark en de Overtoom terug naar huis. Op de Nassaukade loop ik altijd aan de rechterkant, over de parkeerplaatsen. Dat scheelt je wat stoepen vol ongecoordineerde toeristen. Maar vandaag liep ik aan de linkerkant. Al slalommend langs locals, toeristen en fietsers die denken dat de stoep ook een fietspad is tufte ik onder de balkonnetjes door van de woningen daar. Het regende zachtjes, maar ineens was er een wel heel lokale bui. Iemand kieperde een hele emmer met goor, ranzig, stinkend water zo huppakee, van het balkon bovenop m'n hoofd. Iets van 'F...ing hell, gatverredame' klonk er uit m'n mond, maar hardlopen is zo ontzettend een onderdeel van m'n zijn geworden dat ik niet eens de moeite nam om te stoppen om de schade te bekijken of de dader een vuile blik toe te werpen. Bovendien: ik was bijna thuis en toch al nat dus doorlopen maar.

Dat is ook het plan in Spijkenisse volgende week: gewoon doorlopen. Met een groep TOPhazen bestaande uit Jan, Ronald, Hans, Maurice en Richard (update!!!) gaan Martine en ik proberen ons PR aan te scherpen. We gaan voor een sub 3:30, dus een verbetering van 9 (Martine) en 11 (Léonie) minuten. Als er ooit al een dag was dat dat moet gaan lukken is het de dag dat we de beschikking hebben over de Popstars onder de Hardlopende Webloggers die de hardloop X-factor meer dan bezitten. Onder toeziend oog van de strenge maar rechtvaardige jury bestaande uit Ingrid en mama gaat het hopelijk een optreden worden om voorlopig niet te vergeten. Er zijn natuurlijk meer haasjes aanwezig, zo gaat Rinus proberen Pim aan een PR te helpen en zijn er nog wat andere Hardlopende Webloggers die er lopen. Even duimen dat het niet te hard gaat waaien, maar een boom van een kerel als Jan moet die 2 kleine dames toch wel uit de wind kunnen houden. Ik ga nog even lekker verder chillen en vast dromen over die 3:29:59......Heerlijk avondje! 

Ik zat eens te denken......

Konijntjes, hazen en ander gespuis,

Tussen hardlopers voel ik me de laatste maanden bijzonder goed thuis.

Een hele rij wedstrijden prijkt hiernaast,

Maar het wordt tijd dat ik eens naar een nieuw PR op de marathon word gehaasd.

En daarom, lieve Hardlopende en Webloggende mannen en vrouwen,

Geeft de aanwezigheid van Running Ronald en Jan v/d Erve me heel veel vertrouwen.

Want het is achter hun kontjes dat dit konijn,

Helemaal in haar element zou zijn,

Als er in Spijkenisse een dik vet PR wordt gelopen,

Dus laten we daar allemaal even heel hard op hopen.

Het wordt een 2-weken durend webloggersfestijn,

Dus zorg dat je in Spijk of Linschoten aanwezig kan zijn.

Want in Linschoten zijn de rollen omgekeerd,

En ben ik vrij en onverveerd,

Om een Hardlopende Boer naar een besttijd te lopen,

En wellicht kan ik m'n diensten ook aan Gerard verkopen.

Dus op een ietwat ongebruikelijke manier,

Staat m'n loopagenda voor de komende twee weken hier.

En mocht de Sint dit nou ook onder ogen komen,

(Hij heeft vast wel iets van mijn Nike-filie vernomen)

In plaats van een presentje voor in mijn schoen,

Mag hij me ook een paar nieuwe Lunar Glides cadeau doen.

Mijn dank is groot maar lukt het niet;

Mooie nieuwe loopkleren mogen ook hoor Zwarte Piet......

Elle est longue, eh?!

In m'n beste Frans antwoordde ik: oui, mais c'est merveuilleux!!! Ik zei het niet uit beleefdheid, ook niet omdat ik bang was dat één van de stokken van deze profi-uitziende Franssprekende ultra-dwerggeit in m'n oog zou verdwijnen als ik niets aardigs terugzei. Ik zei het omdat ik het meende. Waar ik liep?! Ergens door de bossen in de omgeving van Olne, zo rond de 45 kilometer. We liepen op een pad wat omhoog ging, één van de velen want vlakke meters zijn schaars in het parcours van Olne-Spa-Olne. Een andere zekerheid was de aanwezigheid van modder, heel veel modder. Hoewel het vrijwel helemaal droog is gebleven gisteren (waarvoor dank aan de weergoden) heeft het de afgelopen week aardig geregend en waren de toch al lastig begaanbare paden veranderd in kilometerslange modderpoelen. Een prutrace deluxe, buitenspelen voor volwassenen.

Samen met Richard, Jan en Ingrid kwamen we zaterdag aan bij Chateau du Domaine Provincial de Wégimont, een dure naam voor een superleuke overnachtingsplek. Compleet met stapelbedjes en een ontbijt aan lange tafels met houten banken voelde het net als een schoolreisje. Jan wist nog een Italiaans restaurant in het dorp te vinden waar we ons tegoed hebben gedaan aan een enorme berg pasta en een welverdiend biertje. Ik heb van Rinus geleerd dat een biertje de avond voor de wedstrijd wonderen kan doen dus dat wilde ik ook wel eens proberen. Muisstil was het op onze kamer die avond, geen kussengevechten, niet overlopen naar andere kamers: nee, de wekker ging om 6 uur alweer dus wilden we allemaal lekker op tijd slapen. De volgende ochtend bleek het niet de wekker, maar een medewerker van het kasteel te zijn die elke deur van drie harde bonzen voorzag. Goodmorning Olne!

Het was de eerste keer dat ik het asfalt zou inruilen voor de Belgische trails. Waar m'n Nikes me kilometers lang gezelschap houden in het vlakke Nederland was me aangeraden om toch eens te gaan kijken naar een paar trail schoenen. Na een blik op Martine's site bleken de Salomon XA Pro 3D's wel geschikt voor het betere Ardennen-werk dus stapte ik met een paar nieuwe zwarte Salomon's dapper naar de finish om 7:50. Verder was ik gewapend met een lange tight van Nike waarbij de stof om de bovenbenen iets dikker is dan de rest, een jasje tegen de regen en m'n nieuwe Salomon rugzak met bidons, waterzak, eten en een dubbele Herbalife shake. De paden op, maar geen laan te bekennen zo bleek later.

Er stonden zeker 350 man aan de start. Allemaal met hun eigen rariteiten: uitpuilende zilverkleurige zakjes met eten, stokken, hoofdlampen, plastic beenhoezen. Waar zouden ze dat in godsnaam allemaal voor nodig hebben?! Het duurde ongeveer 500 meter voordat ik het door had. Het gevoel van die eerste moddervlek op m'n schoenen was onaangenaam, maar ook dat gevoel ebde snel weg. Uiteindelijk was ik alleen nog maar bezig met heel goed opletten waar ik m'n voeten neerzette, want onder de laag modder lagen ook losse takken en stukken steen. De score: 1 dubbelgeklapte enkel en 1 bijna glijpartij. Desalniettemin had ik de smaak te pakken. Links, rechts, links, rechts......steeds maar bezig zijn met het beste pad kiezen en goed opletten hoe ervaren voorgangers hun pad zorgvuldig bepaalden. Je kon er de klok op gelijk zetten: na elke van de 4 verzorgingsposten (die overigens super ingericht waren) moest je een hoekje om en stond je ineens oog in oog met een beklimming die je met geen mogelijkheid hardlopend kon afleggen. Hangend aan een boom, glibberend en glijdend heb ik me een weg naar boven gebaand om er vervolgens achter te komen dat het nog gekker kan tijdens de even steile afdalingen. Afzien?! Nee: genieten!

Op de schaarse vlakke stukken lieten m'n trailhelden uit het bos het afweten. Ze zijn niet gemaakt om hard vooruit te lopen want binnen de kortste keren had ik ze allemaal ingehaald. Op zoek naar een nieuw groepje zag ik daar ineens Richard lopen. Nu weten we allemaal dat hij toch echt een stuk sneller loopt dan ik, dus ofwel het ging niet zo best met Richard ofwel ik liep stiekum wel erg lekker. Het tweede was het geval en vrolijk kletsend liepen we de laatste 10-15 kilometer op weg naar de finish. 'Dit is volgens mij de laatste klim' zei Richard tegen me op 9km voor de finish. 'Ik zou er niet van uit gaan' zei ik terug. En ik heb altijd gelijk, zo bleek maar weer. Tot de laatste kilometer hebben we braaf de plastic linten en de witte kalk gevolgd over de heuvels, door de bossen, door de weilanden en dwars door dorpjes waar bewoners in hun deurposten om het hardst riepen: bravo Madame!!! Courage!!! Hand in hand liepen Richard en ik de finish over, 8 uur en 15 minuten na de start.

Jan zat al een tijdje te wachten in z'n nieuwverworven Olne-Spa-Olne trui, hij finishte na 7 uur en 5 minuten, geweldig! Ook Ingrid heeft de 65 kilometer super doorstaan, en daarmee ook de langste afstand op 1 dag afgelegd. 4 tevreden moddermannetjes schoven dankbaar het bord hutspot naar binnen, en we praatten nog even na met de andere vakidioten in de verwarmde tent. Het was een lange dag dus besloten we op tijd weer terug naar huis te rijden in de super-de-luxe auto van Richard, voorzien van heerlijke chocola van Jan. Het is geen moment stil geweest in de auto, want ultralopers hebben blijkbaar ook ultra-veel te vertellen. Al met al dus een supergezellig weekend. Ingrid vroeg me of ik ook aangestoken was met het trail-virus. Ik denk dat ik zeker een trail-griepje te pakken heb...... 

De foto's vind je hier: Olne-Spa-Olne      

Inspiratie

Mensen vragen vaak wat iemand ertoe brengt om tweehonderd kilometer door een woestijn, over gletsjers en bevroren meren of door afgelegen tropische jungles te rennen. Deze vraag kan ik op twee manieren beantwoorden. Allereerst is er het welhaast spirituele karakter van de onderneming. Ultralopen leidt tot een scheiding van lichaam en geest. Alles is gericht op het bereiken van een meditatieve staat waarin de loper extreme omstandigheden en fysieke uitputting de baas kan worden. Hoe groter en extremer de fysieke uitdaging, hoe bovenzinnelijker de ervaring. Dit gaat gepaard met een gevoel van diepe rust, zodat men beter opgewassen is tegen de druk van het leven van alledag.

De tweede reden is wat basaler van aard: de wens om te slagen, om te overwinnen, om een ogenschijnlijk onmogelijke mentale en fysieke uitdaging aan te gaan. De spanning die een dergelijk doel met zich meebrengt en het geloof in jezelf dat je nodig hebt om een doel te kunnen verwezenlijken prikkelen de geest. Dit zelfvertrouwen, dat veel ultralopers bezitten, is een vereiste voor succes. Zonder dit zelfvertrouwen is falen zo goed als zeker. Dit is zo omdat deze extreem zware fysieke en psychologische prestaties de kwetsbaarheid van ons mens-zijn onderstrepen. Faalangst vormt een uitdaging op zich. Maar als zelfvertrouwen in succes wordt omgezet, zal de ontastbare beloning voor de confrontatie met en de overwinning op tot dan toe onverkende gebieden van het fysieke en mentale bewustzijn groot zijn.

Bovenstaande 2 alinea's komen uit het boek Extreem Lopen dat afgelopen woensdag door een postmeneer bij mij is afgeleverd. Uh-ohw, dachten mama en vriendje: nu gaat ze alleen nog maar meer hysterische ideetjes opdoen en dan zien we haar alleen nog maar lopen lopen lopen met als doel alle extreme loopjes uit het boek zo snel mogelijk te gaan doen. Gelukkig zijn er nog beperkingen, zowel fysiek als financieel die in de weg staan, en ergens ben ik ook nog wel gezegend met een soort gezond verstand. Je zou het niet zeggen heh?! Maar toen ik de twee alinea's hierboven las dacht ik alleen maar: waarom kan ik het niet zo mooi vertellen tegen mensen die me met wijd opengesperde mond en ogen alsof ze de paus zien Moonwalken vragen waarom ik in godsnaam zo veel loop en niet ´gewoon´ de auto pak.

Ik denk dat ik dit stukje gewoon ga kopiëren en in 30-voud altijd bij me heb. Eenieder die me de vraag weer stelt krijgt een exemplaar, misschien dat ze het dan begrijpen. Nougoed, een aanrader dus maar er moet ook nog gelopen worden! Vandaag een klein stukje maar, even kijken of ik tussen de buitjes door kan slalommen. Morgen vertrek ik naar Bergschenhoek vanwaar ik met Richard, Jan en Ingrid naar Olne vertrek. Morgenavond zullen we slapen in Chateau du Domaine Provincial de Wégimont en zondag vertrekken we dan rond 8 uur voor de 66km over de bospaadjes, weilanden en over de bescheiden bergjes. Ik ben er nog niet helemaal uit wat er mee gaat: lange of 3/4 broek, wel of geen jack, pet of dunne muts, handschoenen of niet......ik gooi het gewoon allemaal in m'n tas en zie morgen wel of het daar kouder is dan hier en wat de weersverwachting is.

Ik heb er in ieder geval heel veel zin in. M'n eerste trail en volgens mij gaat Richard er ook ontgroend worden. Het gaat zeker een opstapje worden naar het grotere werk zoals in Extreem Lopen, maar ik ben pas 28 en heb dus de tijd om dat allemaal nog eens te gaan ontdekken. De Comrades Marathon staat er trouwens ook in als één van die 24 extreemste loopjes, dus een beginnetje wordt gemaakt in mei. Ik kan alleen maar heel veel zin hebben in alle dingen die er nog staan te gebeuren, en m'n loopagenda begint al aardig vol te raken. De eerstvolgende happenings: Olne-Spa-Olne, Spijkenisse, Linschoten, Egmond, Groet uit Schoorl, Midwintermarathon Apeldoorn, de 20 van Alphen, Be More Ultra-Tour, Utrecht Marathon, Rotterdam Marathon en Steenbergen. Wie-oh-wie ga ik er allemaal tegenkomen?!